Winnie en Poeken (deel 4): het afscheid

Geschreven door Nancy.

Hallo allemaal!
Mag ik mijzelf even voorstellen? Mijn naam is Belle, en ik woon sinds kort bij Nancy, de verzorgster van Winnie en Poeken.
Ik ga jullie vertellen wat er recentelijk allemaal gebeurd is hier, en dat is heel wat…….

Belle

Op een dag begon Winnie vaker te niezen dan normaal, en daar was Nancy (onze ongevleugelde vriendin) behoorlijk bezorgd over. Zij ging onmiddellijk met Winnie naar een dierenarts gespecialiseerd in vogels. Deze stelde haar gerust en verklaarde dat Winnie gezond was. Toch was Nancy er niet gerust in en nam contact op met een andere dierenarts. Deze vertelde hetzelfde. Winnie werd echter zieker en zieker en kreeg uiteindelijk antibiotica. Verbetering bleef uit, het ging zelfs slechter. Een derde vogelarts werd geconsulteerd en deze kwam aan huis om de inmiddels zwaar zieke Winnie te onderzoeken. Zij schreef een ander antibioticum voor. Ook dit medicijn sloeg niet aan, kleine lieve Winnie werd zieker en zwakker en at bijna niet meer.
Enkele dagen later werd dit lieve gasparkietje opgenomen bij de dierenarts en kreeg kropvoeding.
Nancy had heel veel verdriet om haar parkietenmeisje, "mijn zorgenkindje" noemde ze haar altijd. Het ging helemaal niet goed met Winnie, de vogelarts had geen goed nieuws. Hij kon niets meer voor haar doen. Ze werd steeds zwakker. Nancy is direct naar de vogelarts gegaan om Winnie op te halen en niet veel later is ze in haar handen overleden.
De vogelarts vertelde dat Winnie veel te zwak was en dat hij alles had gedaan wat hij kon. Ook vertelde hij dat Winnie de mooie leeftijd van 3 jaar bereikt had, gezien haar zwakke gezondheid. (In het verleden heeft ze twee operaties moeten ondergaan). De dierenarts zei dat Winnie bij vele anderen nooit 3 jaar geworden zou zijn. Hij bedoelde het goed, maar dat was geen troost voor onze ongevleugelde vriendin. Zij mist haar nog steeds heel erg. Ze wilde na het verlies van Winnie geen tweede vogeltje meer.

Poeken (L) en Winnie (R)

Het vriendinnetje van Winnie, Poeken, bleef alleen achter. Ook zij miste Winnie heel erg.
Nancy besloot om haar een nieuw parkietenvriendje te geven en ja….dat was ik dus, Belle! Ja ik weet het, Belle is een meisjesnaam, maar ik ben een stoere kerel hoor. Die naam heb ik gekregen omdat men dacht dat ik een meisje was. Heb ik ze allemaal fijn beetgenomen! Na enige tijd sloeg het noodlot opnieuw toe: Poeken werd ziek.
Aanvankelijk geloofde niemand het dat Poeken ziek was. De dierenartsen konden geen afwijkingen vinden. Poeken is zelfs nog helemaal onderzocht voor ik hier kwam. Later hebben wij beiden nog een check-up gehad, en opnieuw werden wij beiden gezond verklaard. Toch bleef onze ongevleugelde vriendin Nancy zich zorgen maken over Poeken. Ze vertrouwde het niet.
Een viertal maanden na het overlijden van Winnie begon Poeken heftig te braken. Nieuw onderzoek wees uit dat zij besmet was met de "megabacterie". Ze kreeg medicijnen, maar het was niet zeker dat deze aan zouden slaan. In dat geval kon men niets meer doen voor haar. Poeken sliep erg veel. Nancy gaf de moed niet op en bleef samen met Poeken vechten. Ze hoopte dat haar gele grasparkietje weer helemaal zou herstellen. Na zeven lange weken vechten, was Poeken totaal uitgeput, ze kon gewoon niet meer. Nancy heeft toen een liefdevol besluit genomen en haar bij de dierenarts in laten slapen. Heel rustig viel Poeken voor altijd in slaap. Ze was nu weer bij haar vriendinnetje Winnie. Allebei de meisjes zijn gecremeerd. Ze zijn nu voor eeuwig samen achter de regenboogbrug.
De as van Winnie en Poeken wordt bewaard in een klein stenen urntje.
Lang heeft Nancy veel pijn en verdriet om hun dood gehad.

Ik, Belle, bleef alleen achter. Ondanks ik zoveel aandacht van Nancy kreeg, miste ik Poeken, ik had geen vogelvriendinnetje meer. Nancy liet weten nu echt geen nieuw parkietje meer te willen, omdat ze best bang was dat ik ook besmet was met de megabacterie. Ongeveer een drie weken nadat Poeken was gestorven, voelde ik me heel erg eenzaam. Ik wilde niet meer eten en vermagerde. Opnieuw heeft mijn ongevleugelde vriendin haar verdriet opzij gezet (zoals ze ook voor Poeken had gedaan) en mij een nieuw speelvriendje gegeven. Hij heeft de naam Birdy gekregen.
Ondanks dat Nancy veel verdriet heeft om de dood van beide meisjes, ziet ze Birdy en mij ontzettend graag. Wij hebben inmiddels een plaatsje in haar hart veroverd. En wees gerust, wij zien onze huisgenote ook ontzettend graag! Birdy en ik halen allerlei kapriolen en streken uit. We kroelen en snavelen samen, maar ook onze ongevleugelde vriendin vergeten we niet! Ze kroelt gewoon met ons mee en we geven haar ook af en toe kusjes.
Tja, en zijn wij niet lief zo met ons tweetjes samen?

Birdy (L) en Belle (R)

Nancy heeft recentelijk afscheid moeten nemen van haar twee superlieve parkietenmeisjes.
De dood is zwaar en zwart. Het is pikzwart verdriet.
Heel langzaam verbleekt dit zwart tot grijs en verschijnen er nieuwe lichtpuntjes. Twee kleine, lieve lichtpuntjes die luisteren naar de namen Birdy en Belle. Wij samen gaan ervoor zorgen dat haar leven weer lichter wordt.
Winnie en Poeken, het ga jullie goed. Heel veel geluk en liefde achter de regenboogbrug, de plaats waar ziekte en pijn slechts woorden zijn.
Daar, aan de andere kant van de hemel, weerkaatst het zonlicht op jullie vleugeltjes. Jullie veertjes glanzen in het koperkleurige licht terwijl jullie samen zij aan zij achter de horizon verdwijnen.
Op een dag zullen wij elkaar ontmoeten en allemaal samen zijn.
Wij allemaal. Voor eeuwig samen zijn.
Belle.

Naschrift Nancy:
Rust zacht, mijn lieve meisjes. Jullie hebben het verdiend. Ik weet heel zeker, hoe kort jullie leventje hier dan ook geweest is, dat jullie een supergoed en heel gelukkig leventje hebben gehad. Ook weet ik dat jullie hier af en toe nog een kijkje komen nemen vanachter die oneindige regenboogbrug……
Nancy.

Naar boven

Menu

Artikelen:

Lezers vertellen:

Diversen:

Zoeken:

Winnie en Poeken (deel 4): het afscheid

Fun stuff: